zdjęcia do artykułu
Czyli rzecz o najbardziej tajemniczej Omedze wszechczasów.
Szukając w sieci informacji o Omedze Chronos prędzej trafi się na zegarki niż na naszą ulubioną
zabawkę. Projekt o nazwie Chronos był efektem współpracy GM ze znanym stylistą Pininfariną.
Nie był to zresztą pierwszy efekt współpracy. W 1931 Pininfarina zaprojektował Cadillaca V16
Spider dla ... Indyjskiego maharadży. Po latach odrestaurowany egzemplarz został sprzedany na
aukcji za sumę pół miliona dolarów. Obecnie jest wystawiony w Blackhawk Classic Auto Collection
of San Ramon w USA. Po II wojnie światowej kontynuowano współpracę. Pininfarina przede wszystkim
wykonywał ekskluzywne stylizacje Cadillaców dla gwiazd filmowych i milionerów z Hollywood.
Z ciekawostek warto wspomnieć o modelu Buick "Lido" Coupe z 1957 roku, w którym dach otwierał
się przy otwieraniu drzwi w celu ułatwienia wsiadania. W 1959 wypuszczono serie 200 Cadillaców
Brougham projektowanych przez włoskich stylistów.
Na początku lat osiemdziesiątych GM zaproponował włoskim stylistom zaprojektowanie 3 modeli
MPV: Chevrolet Lumina APV, Oldsmobile Silhouette i Pontiac Transport. W 1983 roku podpisano
kontrakt na projekt i produkcję ekskluzywnego dwumiejscowego coupe/cabrio, który podniósłby
prestiż marki Cadillac. W ten sposób zrodził się Cadillac Allante. Z Detroit do Turynu przesyłano
płyty podłogowe, natomiast droga powrotną wracały gotowe pojazdy. Od 1986 do 1993 wyprodukowano
w sumie 22 000 pojazdów. Allante miał przedni napęd i niezależne zawieszenie 4 kół. Początkowo
wyposażony był w silnik V8 4,1 litra o mocy 170KM, który zastępowano sukcesywnie; w 1989 V8 4,5
litra o mocy 200KM, a w 1992 r. 32-zaworową V8 4,6 litra o mocy 300KM. Z designu Allante GM
skorzystał w 1991 projektując nową wersję Eldorado.
W 1991 roku na wystawach w Detroit i Genewie Pininfarina zaprezentował prototyp o nazwie Omega
Chronos, bazujący na podzespołach i skróconym podwoziu Opla Omegi Lotus; w swoim czasie najszybszego
sedana świata. Jak to zwykle bywa prototyp nie doczekał się niestety seryjnej produkcji. Nie ma co
mówić o napędzie , silnik C36GET był zbyt doskonały aby go modyfikować, 377KM wystarczało w
zupełności. Wymiary Chronos podano w tabeli poniżej.
| Wymiary |
C h r o n o s |
L o t u s |
| Rozstaw osi |
2449 mm |
2730 mm |
| Rozstaw kół |
1560 mm / 1580 mm |
? |
| Długość |
4318 mm |
4770 mm |
| Szerokość |
1880 mm |
1810 mm |
| Wysokość |
1250 mm |
1430 mm |
| Masa własna |
? |
1650 kg |
Dla kolekcjonerów: Pininfarina wydało prospekt o Omedze Chronos, do kupienia na internetowych
giełdach kolekcjonerskich:
| Numer katalogowy |
PIZZ4002-01 |
| Nazwa |
Pininfarina Chronos |
| Data wydania |
marzec 1991 |
| Ilość wydań |
1 |
| Ilość stron |
20 |
I to wszystko, być może w przyszłości będzie więcej materiałów, wszystko zależy od życzliwości
biura prasowego Pininfariny.
Po skontaktowaniu się z Pininfarina S.p.A - Ufficio Storico e Documentazione, z panią Anną Artigiani,
dowiedziałem się następujących informacji.
Projekt Chronos od początku nie zakładał budowy seryjnej produkcji, miał być pokazem możliwości
projektowych firmy, jak również rodzajem podziękowania dla GM, takim swoistym giftem za produkcję
Cadillaca Allante i długą współpracą. Prototyp posiada nadwozie coupe/cabrio (!) , sztywny dach
(hard top) zdejmowany jest ręcznie. Faktycznie wyprodukowano tylko jeden egzemplarz pokazany po raz
pierwszy w 1991 w Detroit na Detroit Motor Show.
Zarówno nadwozie, jak i wnętrze samochodu projektowano w biurze Pininfariny. Jedynie kompletne
podwozie pochodzi z Lotusa.
Na zdjęciu wnętrza - specjalnie dla LOB, nie znajdziecie tego w sieci :) -
widać duże panele drzwiowe w kolorze srebrnym - są wykonane z poliestrów, zastosowano również tapicerkę
skórzaną, zarówno foteli, jak i boczków drzwi, kanału środkowego i całej konsoli oraz deski
rozdzielczej. W środku przed pasażerem widać ozdobny napis Chronos. Wnętrze wykonano w pełni
funkcjonalne, nie było żadnych imitacji nawiewu lub przełączników. Dlaczego? Dlatego że Chronos
był samochodem koncepcyjnym, ale nie tylko na wystawy motoryzacyjne. Testowano go zarówno na torach
(tor testowy Pininfarina, tory wyścigowe: Pirelli, Alfa Romeo) - głównie dla dziennikarzy z
pism Auto & Design, Car, Automobil Revue - Motor) jak i na drogach publicznych. Jedyny egzemplarz,
jaki powstał jest obecnie wystawiony w Pininfarina Musem w Cambiano. Niestety od kilku lat nie był
uruchamiany, nie wyjeżdżał poza ekspozycję muzealną.
Autorem tekstu jest [urg]
2004-12-03
|